پنج شنبه, 25 دی 1393 07:08

زنان و جنگ‌ : تعرض به زنان ، حربه جنگی صربها در جنگ بوسنی هرزگوین

زنان و جنگ‌ : تعرض به زنان ، حربه جنگی صربها در جنگ بوسنی هرزگوین

نسرین خویی- پس از فروپاشی یوگسلاوی و تقسیم آن به ۶ جمهوری جدید، بوسنی هرزگوین نیز با اکثریت جمعیت مسلمان در منطقه اروپا ایجاد شد، اما زمانی که مسلمانان بوسنیایی خواستار جدایی از یوگسلاوی شدند، صرب‌های ساکن بوسنی با این اقدام مخالفت کردند. آنها که از جانب صربستان و مونته‌نگروی همسایه حمایت می‌شدند، خواهان تشکیل جمهوری صرب بوسنی شدند و به قصد تجزیه جمهوری بوسنی و پیوند دادن نواحی صرب‌نشین برای تشکیل «صربستان بزرگ»، جنگ بیرحمانه و نابرابری را علیه مردم مسلمان این کشور آغاز کردند.

 

جنگ بوسنی که از سال ١٩٩٢ آغاز و در سال ١٩٩۵ با امضای قرارداد «دیتون» به پایان رسید،فقط یک جنگ ملی و بر سر خاک نبود، بلکه با هدف و تلاش برای از بین بردن مسلمانان و تعهد بر نسل‌کشی انجام گرفت. این جنگ بیشترین آسیب را بر کودکان و زنان بوسنیایی وارد کرد .تا پایان جنگ بیش از ٨ هزار مسلمان به قتل رسیدند و بیش از ٣٠٠ هزار غیرنظامی کشته و هزاران زن مورد تجاوز قرار گرفتند. این حادثه یکی از فجیع ترین حوادث تاریخی به شمار می‌رود که به نسل‌کشی، قتل عام و کشتار گروهی مسلمانان انجامید. صرب ها در این جنگ وحشیانه، از تجاوز به عنوان یک حربه به منظور پاک سازی نژادی استفاده کردند. در آن زمان جهان شاهد سکوت جامعه بین المللی در برابر بزرگ ترین نسل کشی پس از جنگ جهانی دوم در قلب اروپای متمدن بود.

در جنگ بوسنی زنان مسلمان بوسنیایی هزینه بسیار سنگینی متحمل شدند. سربازان صرب و کروات، زنان مسلمان و حتی زنان صرب و کراوات را که با مسلمانان ازدواج کرده بودند، برای تجاوز و قتل از سایر زنان جدا می‌کردند تا اقدام به پاکسازی قومی مسلمانان کنند.


این جنایت علاوه بر تبعات هولناک تجاوزهای جنسی برای زنان، به بحرانی منجر شد که حاصل آن نسل کودکان نامشروع حاصل از این جنگ بود. زنان قربانی شهادت داده‌اند که سربازان صرب و کروات در حین تجاوز به آنها گفته‌اند که می‌خواهند باردارشان کنند تا بچه‌ها نژادشان با مادرانشان متفاوت شود و یا می‌گفتند که به آنها تجاوز می‌کنند تا آنها را بخاطر مسلمان بودنشان مجازات کنند. همچنین زنانی بودند که به زور باردار شده و مجبور به نگه داشتن آن بچه می شدند.


بر اساس گزارش های منتشرشده توسط دولت بوسنی در اواخر سپتامبر سال ۱۹۹۲ حداقل بیست ﻫـﺰار زن ﻣﻮرد ﺗﺠﺎوز جنسی ﺻﺮب‌ﻫﺎ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ‌اﻧﺪ کـﻪ در ﺑیشتر ﻣـﻮارد ایـﻦ ﺗﺠـﺎوزها در ﺣﻀﻮر اﻓﺮاد دیگر ﺧﺎﻧﻮاده افراد آﻧﻬﺎ اﻧﺠﺎم ﮔﺮﻓﺘـﻪ اﺳـﺖ. البته آمار متفاوتی در این زمینه ارائه شده است. به عنوان نمونه در گزارشی که توسط هیئت حقیقت‌‌یاب اتحادیه اروپا در دسامبر سال ۱۹۹۲ تهیه شد؛ اعلام شد که سربازان صرب بوسنی به ۲۵ هزار زن تجاوز کرده‌اند که بیشتر آن‌ها از اقوام مسلمان بودند. این گزارش همچنین اشاره ‌کرد که « این اقدام بخشی از الگویی آگاهانه از سوءاستفاده جنسی بوده که بر اساس آن تجاوز جنسی نه اتفاقی و تصادفی، بلکه در خدمت هدفی استراتژیک به کار گرفته شده است».


آمار دیگری که توسط «مارگوت وال استروم » نمایندۀ ویژه خشونت جنسی در زمان جنگ، اعلام شد نیز نشان داد که مجموع قربانیان جنسی بین 50 تا 60 هزا تن بوده است.گرچه ارقام اعلام‌‌شده از زنان قربانی تجاوز مختلف است اما همه گزارش‌ها در مورد این که از تجاوز جنسی به عنوان ابزار نسل‌کشی علیه جمعیت‌های قومی‌استفاده شده ،‌متفق‌القول هستند. ﻃﺒـﻖ اسناد ﻣﻮﺟـﻮد، این جنایات ﺑـﻪ دﺳﺘﻮر رﻫﺒﺮان ﺻﺮب ﺑﺮای خالی کردن سرزمین بوسنی از سایر ﮔﺮوهﻫﺎی ﻧﮋادی و به ویژه مسلمانان برای ﺑﻪ اﺻﻄﻼح «ﭘﺎک ﺳﺎزی ﻧﮋادی» انجام شده اﺳﺖ.

چندی پیش شبکه تلویزیونی "CNN " در گزارشی به این حقیقت اشاره کرد و گفت : در جنگ‌های یوگسلاوی سابق بزرگ‌ترین و سازمان‌یافته‌ترین خشونت تجاوز علیه زنان مسلمان اعمال شد. به طوریکه اکنون همگان بر این باورند که صرب‌ها از آن به عنوان سلاح پاکسازی قومی استفاده ‌کرده‌اند.به گزارش این شبکه در این جنگ ده‌ها هزار زن مورد تجاوز قرار گرفتند و کودکان حاصل از آن شاید به پنج هزار نفر برسند. این درحالی است که صدها و شاید هزاران زن در اردوگاه‌های صرب‌ها باردار شدند. صدها زن جنین خود را سقط کردند اما بسیاری نیز با ممانعت صرب‌ها موفق به این کار نشدند. برخی از آنها که کودک خود را به دنیا آوردند، او را رها کردند و هیچگاه نخواستند درباره‌اش خبری بگیرند.

در کتاب «مروری بر تاریخ مسلمانان در یوگسلاوی و جنگ در بوسنی و هرزه‌گوین» نمونه‌های زیادی از جنایات صرب‌ها تشریح شده است که به عنوان نمونه می‌توان به اظهارات خانم «حازیرا کاتوویچ بیدیک» اشاره کرد ؛ زنی که همراه با 800 مسلمان توسط گروه‌های صرب در چاهی انداخته شده بودکه به طور معجزه‌آسایی نجات یافت.


این زن مسلمان می‌گوید: زنانی را زنده در آن چاه انداختند که به مرور کشته شدند. در این گور دسته جمعی زنی حامله کنار من بود،که دائماً داد می‌زد و از درد به خود می‌پیچید تا این که روز بعد بالاخره جان سپرد. من با خوردن تکه‌‌های نانی که در جیب بسیاری از کودکانی که در چاه کشته شده بودند، توانستم زنده بمانم. ابتدا بسیار می‌ترسیدم ولی تکرار این عمل یعنی برداشتن نان از جیب قربانیان، برایم عادی شد. در چاه به دلیل انباشته شدن اجساد روی هم، بوی بدی متصاعد می‌شد. 81 روز بعد کشاورزان روستای "نفیسن" مرا از داخل این چاه نجات دادند. پس از خارج شدن از چاه وزنم به 30 کیلوگرم رسیده بود در حالی که پیش از آن، وزن طبیعی‌ام 70 کیلوگرم بود.


در این جنگ نظامیان صرب نه تنها زنان بلکه کودکان بسیاری را نیز از بین بردند. یکی از شاهدان عینی در این باره گفت :" مادری را دیدم که از ترس به گوشه‌‌ای خزیده بود و سر فرزند خردسال پسرش را که گریه می‌کرد روی پایش قرار داده بود. سرباز صرب آمد و به او گفت: صدای این را خفه کن و چون گریه پسر بچه قطع نشد، او را در آغوش مادرش سر برید و سر بریده را روی چاقو گرفت و به سایرین نشان داد. تأسف‌آورتر و رقت‌انگیزتر آن که بسیاری از شاهدان در دادگاه‌ها و گزارشات خود شهادت دادند که قتل‌ها، جنایات، تجاوزات و بچه‌کشی بسیاری مقابل چشم نظامیان هلندی اعزام شده از سوی سازمان ملل متحد برای کنترل آتش‌بس اتفاق می‌افتاد و آنها در حالی که گاه ۵ یا ۶ متر بیشتر فاصله نداشتند، فقط نگاه می‌کردند و قدم می‌زدند."


آن دسته از زنان بوسنیایی که در طول جنگ ١٩٩٢-١٩٩۵ مورد تجاوز جنسی قرار گرفتند، با تلاش سازمانهای غیر دولتی فعال به جای گوشه نشینی و انزوا انجمنی راه اندازی کردند تا متجاوزان این جنگ رابه دادگاه بین‌المللی معرفی کنند. وﺟﻮد همین ﮔﺰارش‌ﻫﺎی ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﺗﺠﺎوز ﺟﻨﺴـی ﮔﺴـﺘﺮده در یوگسلاوی ﺳـﺎﺑﻖ، ﮔﺮوهﻫﺎی ﺣﻘﻮق ﺑﺸﺮ و دوﻟﺖ‌ﻫﺎی ﺳﺮاﺳﺮ ﺟﻬﺎن را ﺑـﺮ آن داﺷـﺖ ﺗـﺎ ایـﻦ اﻗـﺪام را محکوم کنند و ﺧﻮاﺳﺘﺎر تشکیل دیوانی بین المللی ﺑﺮای ﻣﺠﺎزات مرتکبان تجاوزﺷﻮﻧﺪ.


ﺑﻪ ﻃﻮری که دیوان بین المللی کیفری برای یوگوسلاوی سابق که در ﺳـﺎل ١٩٩٣ در ﭘـی چندین ﻗﻄﻌﻨﺎﻣﻪ ﺷﻮرای امنیت تاسیس ﺷﺪ از ابتدا یکی از اﻫﺪاف ﺧﻮد را ﺗﺤـﺖ ﭘپیگرد ﻗﺮار دادن مرتکبین ﺟﺮم ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺟﻨسی ﻗﺮار داد. این دیوان اولین ﻣﺮﺟﻊ بین المللی بود که ﺧﺸﻮﻧﺖ جنسی را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان جنایت جنگی و ﻧﻘﺾ ﻓﺎﺣﺶ ﻗﻮاﻧیﻦ اﻧﺴـﺎنی ﺑـﻪ شمار آورد.


اساسنامه دادگاه صریحاً مقرر کرده بود که این گونە تجاوزها و سایر خشونت‌های جنسی مشمول جنایات علیه بشریت و جنایات جنگی هستند. در فاجعه یوگسلاوی که در نوع خود دهشتناک و بسیار خشن بود چندین جرم علیه زنان و همزمان به وقوع پیوسته بود، خشونت جنسی شامل تجاوز، ارعاب جنسی، حاملگی اجباری، وادار به فحشا و جرم پاکسازی قومی و نسل کشی که از زمره بزرگترین جرائم ضد بشری به شمار می رود.


90درصد قربانیان تجاوز جنگ بوسنی زنان 80-12 ساله بودند؛ بیشتر آنها هم چنان تحت درمان هستند؛ نه تنها به خاطر آزار و اذیت بلکه به خاطر مرگ فرزندان، همسران، والدین، خواهران و برادرانشان و از دست دادن خانه و اموال خود؛ بسیاری از آنها به خاطر این شوک روانی به بیماری‌های مزمن مبتلا هستند. در این میان تعداد زیادی از زنان باردار شدند که به طرد شدن آنها از خانوداه هایشان انجامید.

اقدامات صورت گرفته پس از جنگ برای مجازات جنایتکاران جنگی قابل توجه است. اما در طول مدتی که پاکسازی قومی و جنایات صرب‌ها و کروات‌ها علیه مسلمانان جریان داشت، بسیاری از کشورهای به ظاهر متمدن با بی‌تفاوتی با این موضوع برخورد کردند. اما ایران از اولین کشورهایی بود که هتک حرمت به زنان مسلمان، قتل‌عام‌های گسترده و جنایات بی‌نظیر صرب‌ها علیه زنان، مردان و کودکان بوسنیایی را به شدت محکوم کرد و آمادگی خود را برای ارسال کمک‌های انسان‌دوستانه و حمایت‌های سیاسی بین‌المللی از این کشور تازه استقلال ‌‌یافته اعلام کرد.


در همان زمان رهبر انقلاب اسلامی حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، با ابراز تاسف از این جنایات تاکید کردند : "ایران و جهان اسلام باید هوشیار باشند، چون اینک زمان سرنوشت‌سازی است که جنگ مدرن‌ترین اسلحه‌ها بر علیه مسلمانان و اسلام است. آوارگی و کشتار مسلمانان قسمتی از تبلیغات غرب به رهبری آمریکا بر علیه موج اسلام‌خواهی در سراسر جهان است. " حقیقتی که امروز نیز جهان شاهد آن است.112/112

 

 

 

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید